Negen tellen groggy op het canvas

Waar we in onze voorbeschouwing er nog van overtuigd waren dat er in het tweede luik van deze titelfinales zich ook kansen zouden aanbieden moeten we helaas vaststellen dat dit niet het geval was. Een autoritair VC Greenyard Maaseik deelde enkele uppercuts uit die Knack Volley Roeselare sterretjes deed zien. Tot groot jolijt van de thuissupporters. Dat zeven frustrerende jaren dan geventileerd worden in fluitconcerten kunnen we begrijpen en moeten we er maar bijnemen.

Over de wedstrijd die er enkel in set twee eentje was kunnen we kort zijn. Set één werd een afstraffing waarbij vanaf de 7-5 de thuisploeg het commando overnam. Anti Ronkainen, Sil Meijs en Pierre Perin scoorden aan 75%, 75% en 86%. Bij de uittredend landskampioen was dit een pak minder. In het verleden gebruikten we al eens het woord ‘demonstructie’. Ook deze set werd een ‘demonstructie’ waarvan ons team deze keer het lijdend voorwerp was.

In set twee leek er aanvankelijk beterschap op komst. Maar na de 15-13 lukte de thuisploeg weer enkele rake hoekslagen om tenslotte ook deze set met 25-21 binnen te halen.

Bij 6-2 in set drie was het alweer alarmfase rood en een time-out. Maar de schade bleef verder oplopen: 11-5, 14-6, 17-8. Een harde 25-16 setstand verscheen op het scorebord en stuurde Knack Volley en zijn meegereisde supporters met een pak twijfels huiswaarts.

Obligaat schrijven we dan dat het mathematisch nog kan, en dat het niet de eerste keer zou zijn dat…enzoverder. Maar laten we niet flauw doen want dit Maaseik zweeft momenteel op vleugels. We kennen dat gevoel maar al te goed, het overwicht hebben en zeker weten dat het goed komt. Een gevoel dat we meer dan een decennium lang zelf mochten ervaren. Eieren naar de Arme Klaren dragen zal niet volstaan, misschien een bedevaart naar de zwarte madonna of een camino naar Compostella. Of kan The Big Bad Wolf nog eens komen spoken?

Maar ook de derde wedstrijd begint weer op 0-0. De Maaseiksupporters zullen in elk geval in groten getale present tekenen. Toch rekenen de Knack Volley spelers ook nu nog op hun supporters om vokaal weerwerk te bieden. De spelers zullen op het terrein zelf in hun fierheid al het mogelijke doen. ‘Waar is dat feestje’ zongen de Maaseiksupporters na wedstrijd één. Liefst niet in de REO Arena. Laat ons verder dromen en hopen  dat alles kan in de spirit van ‘one team, one family’, in goede en mooie dagen maar ook in mindere en kwade dagen. Opgeven staat niet in mijn woordenboek, bij jullie toch ook niet? Komaan!!

beeld Dirk Mollefait

Deepee 06/05/2026