A babble with Grace Milley

Neen, er staat geen fout in de titel van dit artikel. Gedurende het gesprek van zowat een uur dat we met Grace Milley (gedeeltelijk ook met  haar partner Erik Siksna) hadden was dit slechts één van de vele verrassingen die we als interviewers mochten ontdekken.

Van bij hun aankomst in Roeselare, vorig seizoen, straalden Erik en Grace positivisme, openheid en vreugde uit. We waren dan ook benieuwd naar wat het voor iemand betekent om haar partner, een getalenteerd volleybalspeler, te vergezellen op zijn eerste buitenlands avontuur.

Begin september 2025 kwamen ze opnieuw naar Roeselare waar ze hun appartement inruilden voor een woning in de Beversesteenweg.

Na wat heen en weer whatsappjes via Erik maakten we finaal een afspraak op maandagnamiddag. Voor Grace is het aanpassen geblazen. Vorig seizoen was ze nog druk bezig als nanny  (kinderoppas) bij verschillende gezinnen en dit voor kinderen met uiteenlopende leeftijden. Maar sinds een week is ze gestart met de Engelstalige Bachelor na bacheloropleiding ‘Advanced International Business Management ‘ aan Vives te Kortrijk. Dit betekent voor haar elke voormiddag les van 8:45 uur tot zowat 13:00 uur.

We kozen er voor om het gesprek met een ongebruikelijke vraag te beginnen en schotelden haar een foto voor van  Magdeleine “Mags” Vallieres. Twee dagen eerder kroonde deze Canadese wielrenster zich in Rwanda, tot verbazing van zowat iedereen, tot wereldkampioene bij de vrouwen elite. Een primeur voor Canada. Er volgde een korte aarzeling om vervolgens het correcte antwoord te geven. Het illustreert de brede interesse van Grace  uit een land waar ijshockey de status heeft die voetbal en wielrennen in België hebben. Grace zelf koos in eerste instantie voor het zwemmen, maar dan synchroon zwemmen. Een discipline waarbij zij en haar team aardig wat regionale en nationale successen wisten te behalen. Maar typisch aan het synchroon zwemmen is dat eens de leeftijd van 17 jaar bereikt wordt dit veelal het eindpunt is. En zo schakelde ze over naar atletiek, meer bepaald de lange afstanden, en waagde ze zich eventjes ook aan voetbal. Het lopen bleef over, ze traint nog gemiddeld drie à vier keer in de week en wist met succes de volledige marathon van Vancouver te beëindigen. En vorig jaar schreef ze de halve Marathon van Brussel bij op haar sportieve C.V. Voor de in Roeselare wonende supporters een kleine verwittiging: wees niet verbaasd als je Grace in galop tegenkomt, tezamen met Nan (vriendin van Basil Dermaux) en Melissa (vriendin van Miika Haapaniemi). Een naam voor hun Canadees-Belgisch-Fins  loopgroepje hebben ze nog niet, suggesties zijn welkom.

Enig opzoekingswerk leert ons dat Canada bestaat uit een oppervlakte van 9 984 670 km² (waarvan 9 093 507 km² land en 891 163 km² water), waarmee het bijna 139 maal groter is dan België en Nederland samen. Wat betreft de totale oppervlakte is Canada iets groter dan zowel de Verenigde Staten als de Volksrepubliek China.

Grace werd geboren in Vancouver, Erik komt uit Toronto. Met de wagen tel je zowat 4 400 kilometer om van het ene naar het andere te rijden of een vliegtuigreis van vijf uren. Waar wij Vlamingen al eens ferm blazen als we een uitmatch hebben tegen Achel of Maaseik ziet geen enkele Canadees er tegenop om ettelijke uren in de wagen te zitten en kilometers te malen.

De tijd in Vancouver is 7 uur vroeger dan UTC en 9 uur vroeger dan Roeselare. De tijd in Toronto is 4 uur vroeger dan UTC en 6 uur vroeger dan Roeselare. Het is dan zeker voor Grace geen evidentie om via Facetime contact te houden met de familie in haar thuisland. Want hoe gelukkig ze zich in Roeselare ook voelt, uiteraard is het gemis van de familie steeds aanwezig. Het is dus telkens uitkijken wanneer hun ouders op bezoek komen. Met nog steeds pretlichtjes in de ogen vertelt ze over de fantastische warme ontvangst die haar grootouders kregen door de thuissupporters. Hun plaatsen in de sociotribune werden netjes gereserveerd en gezien het team toen de overwinningen aan elkaar reeg werden ze gesommeerd om in België te blijven en zo verder als talisman voor nog meer overwinningen te zorgen. One Team, One Family is dus wel degelijk meer dan een slogan.

De paden van Grace en Erik kruisten elkaar aan de Queen’s University in Kingston. Grace volgde er de Bacheloropleiding ‘Science’, Erik koos voor de Bacheloropleiding ‘Business’.

En dan kwam het aanbod van Knack Volley Roeselare om er als professioneel volleyballer aan de slag te gaan. Voor Grace bleek dit een geschenk uit de hemel. Ze had altijd gedroomd van het buitenland maar helaas dwarsboomde COVID-19 een internationale uitwisseling gedurende haar opleiding. Volmondig werd het dus een ja van haar kant en gesterkt door de wetenschap dat, na een relatie van twee jaar, dit ook voor Erik een unieke kans bleek, werden in 2024 de koffers gepakt richting het kleine België. En toen viel ook HET woord “(Erik) And I was very fortunate to have Grace with me. (Grace) And it is nice to come home, and we can babble about everything… ”. To babble is dus makkelijk te vertalen als ‘babbelen’ of hoe talen elkaar soms toch ook overlappen.

Op dus naar het land van stoofvlees en frieten, wafels en pannenkoeken, pralines en witloof. Ondertussen scherpen beiden hun skills aan achter het kookfornuis door samen het eten klaar te maken. Uiteraard hoort Erik zich te houden aan de voorschriften van voedingsdeskundige Gino Devriendt die nauwgezet opgevolgd dienen te worden. Al lachend voegt Grace er wel aan toe dat de porties voor Erik beduidend omvangrijker zijn. “Het eerste seizoen was het wat zoeken naar wat mocht en wat niet maar inmiddels voelen we ons beiden heel comfortabel op dat vlak. Een voordeel is natuurlijk dat de supermarkten in België een quasi gelijkaardig assortiment aanbieden in vergelijking met Canada” klinkt het in koor. Tot zelfs esdoornsiroop wat een Canadese specialiteit blijkt te zijn. Ondertussen zijn ze wel al vertrouwd met het klaarmaken van witloof, pannenkoeken en ook croque-monsieurs kennen geen geheimen meer. Als volgende uitdaging denken ze er aan eens zelf stoofvlees te bereiden. Als amateurkok gaven we nog mee als advies zeker te marineren in donker bier en de boterham met mosterd niet over het hoofd te zien.

We peilden uiteraard ook naar hun toekomstplannen. Erik start zijn tweede seizoen bij Roeselare en is vast van plan in Europa te blijven voor de verderzetting van zijn carrière. Of dit bij Knack Volley zal zijn blijft een open vraag maar alle opties staan open. “Vorig seizoen leerde ons dat het lukt om samen in het buitenland te leven en gelukkig te zijn. Waar we volgend seizoen naar toe gaan of blijven, feit is dat ik dit avontuur verder en van dichtbij wil meemaken” zegt Grace met stellige overtuiging. Uw verslaggevers hoopten alsnog dat de Vives-opleiding van Grace er eentje van vijf jaar zou zijn, wat Erik toch voor langere tijd in Roeselare kon binden. Maar helaas voor ons en de vele supporters van Erik die dromen dat hij nog wat langer blijft, duurt de opleiding van Grace slechts één jaar.

Het gesprek ging verder over de leuke centrale ligging van België, de betere kwaliteit van de wegen, files, the poppies, in Flanders Fields, Passendale, sneeuw in spuitbussen om de kerstboom te versieren.

Maar we kunnen niet nalaten de mooie slotconclusie van Grace te citeren: “Thank you to the team for making us so welcome. Going in you have no idea what you are going to get into, who you are going to meet, how you will react. And it has been such a cool experience, and we are very thankful, we feel very at home, and at peace and comfortable and welcome.”

Eejo en DP 05/10/2025