Datum: 03/10/20 – 20.30 uur
EDUGO Arena, Oostakker

CARUUR VOLLEY GENT

VS

KNACK ROESELARE A

Einduitslag: 0 - 3

Uitslag set 1: 18/25

Uitslag set 2: 20/25

Uitslag set 3: 17/25

Voorbeschouwing:

Knack Volley Roeselare start komend weekend zijn 39ste seizoen op rij in de ereklasse van het Belgisch volleybal. Het team maakte in het seizoen 1982-1983 zijn entree in wat toen nog ere-divisie heette. Met een volledig, op speler-trainer Stanislaw Iwaniak na, West-Vlaams of zeg maar Roeselaars team. Zoveel jaar later wordt nog steeds met dezelfde gretigheid uitgekeken naar de start van het nieuwe seizoen.

Met slechts drie nieuwkomers, Michel Ahyi (hoofdaanvaller), George Huhmann (middenblokker) en Stijn D’Hulst (spelverdeler), is Knack Volley klaar om de uitdaging aan te gaan. Het inpassen van Stijn D’Hulst, na drie jaar terug ‘thuis’ in zijn vertrouwde Schiervelde, verliep heel vlot. Maar ook Michiel Ahyi, vorig seizoen best scorer (points/sets) in de EuroMillions Volley League, en George Huhmann, talentvolle Amerikaanse middenblokker van 2m12, bewezen in de voorbije oefenwedstrijden dat ze een meerwaarde zijn voor het team van coach Steven Vanmedegael.

Eerste tegenstander wordt Caruur Gent. Het team van coach Jan Van huffel onderging heel wat wijzigingen in het tussenseizoen. Zeven nieuwe gezichten tellen we op de website van Caruur Gent. Belangrijkste nieuwkomer is wellicht Jente De Vries (opposite – ex-Decospan Menen) die de leegte die Michiel Ahyi naliet moet proberen op te vullen. Vanuit Menen kwam ook middenman Wannes De Beul mee. Deze twee ervaren spelers worden aangevuld met Kjaer Hougs Tobias (receptie-hoek), Thiemen Ocket (spelverdeler), Neil Oerlemans (recetie-hoek), Jome Vandamme (opposite) en Lennert Van Elsen (middenblokker). Tijdens de oefenmatchen bleef Knack Volley de baas over Caruur Gent. Maar competitiematchen zijn nog steeds dat ‘ietsje’ anders.

 


Verslag:

We zijn er weer aan begonnen, eindelijk ! Een start in twee hikjes na het zoveelste spierballengerol tussen Bond en Liga.

En op het eerste zicht weinig nieuws onder de zon : Lindemans Aalst met alweer een quasi nieuwe ploeg, Greenyard Maaseik met een rits nieuwe buitenlanders en Knack Volley met zijn beproefde recept van een groot aantal trouwe landgenoten en makkers, aangevuld met waardevolle spelers uit drie windstreken. Traditioneel worden deze ploegen de grote drie genoemd. En daaronder de ploegen die de gezonde ambitie hebben het de grote drie moeilijk te maken. En kansloos zijn ze zeker niet. Kan het sterk versterkte Achel de verrassing worden ? Of het Menen van meester Frank (niet die van Kommil Foo natuurlijk) ? Zonder dan nog Leuven te vergeten.

De eerste speeldag gaf ons alvast een eerste bevestiging : Menen nam de scalp van Aalst en dit zelfs zonder ster-in-wording Seppe Rotty en zonder enkele geblesseerde spelers. Wellicht zal de weigering van Lindemans Aalst om de wedstrijd te verplaatsen kwaad bloed gezet hebben en het adrenalineniveau bij de grensploeg een boost gegeven hebben. Of was het ‘karma’ zoals ex-voorzitster Anne Verhelst schreef ?

Spannend wordt het zonder enige twijfel. En misschien nog het meest buiten het terrein, want de vraag blijft als het zwaard van Damocles boven de competitie hangen : krijgen we na twee seizoenen weer eens een echte, niet-discutabele en rechtmatige kampioen ? Hiermee alluderen we ondermeer op het eventuele tussentijds stopzetten van de competitie eens er minimaal zeven speeldagen voorbij zijn.

Zo wil je toch geen kampioen worden, wij althans niet ! Anderen misschien wel ? Kom nou, krijg toch wat ! Wat ondergetekende betreft kan dit, in het allerslechtste geval, pas na het volledig afwerken van de heen- en terugronde. En daar zijn veel argumenten toe.

Maar goed, net zoals er in de politiek kiesvee bestaat heb je in de sport de supporters die hierover niets in de pap te brokken hebben. En zeker een soms dwarsliggende verslaggever niet, en hiermee bedoel ik mezelf.

De wedstrijd in de Edugo arena werd voorafgegaan door een indrukwekkend, respectvol eerbetoon aan de recent overleden Philippe De Cock. https://www.knackvolley.be/nl/nieuws/overlijden-van-ex-knack-roeselare-speler-philippe-de-cock . “You never walk alone” Philippe.

Steven Vanmedegael ging van start met zijn ondertussen gekende starting six/seven : Hendrik Tuerlinckx, Stijn D’Hulst, Matthijs Verhanneman, Andreas Fragkos, Pieter Coolman, George Huhmann en libero Dennis Deroey. Ondanks zijn prima prestaties en vormpeil moest Mathijs Desmet nog even het mondmasker ophouden, maar zijn tijd komt zeker en vast nog wel. Het werd al bij al geen moeilijke wedstrijd voor Knack Volley, enkel in de start van set twee strooide ene Gilles Vandecaveye wat twijfel, maar dit werd door een tweetal cruciale muurtjes en een winnende service van onze kapitein, ongedaan gemaakt. Bij het bekijken van de eindstatistieken https://euromillionsvolleyleague.be/MatchStatistics.aspx?mID=342&ID=14&CID=37&PID=54&type=LegList valt direct op dat we vier spelers in de dubbele cijfers noteren. Vooral de prestaties van het middencompartiment bevallen ons enorm. Zowel George als Pieter scoorden aan 75 % en tikten gezamenlijk de puntenteller met 16 eenheden aan. De “omstandigheden” zijn, met Stijn D’Hulst aan de pass, zeker voor Pieter een stuk comfortabeler en we verwachten dan ook een knalseizoen van mooi, mooi Coolman.

Het setverloop :

Set 1 begon met drie opeenvolgende scores van Pieter Coolman, één op aanval en twee loepzuivere aces. Andreas Fragkos deed er wat later een winnende service bij (2-6) en deed dat kunstje bij 8-14 nog eens over. Dat Stijn D’Hulst het serveren evenmin vergeten is bewees hij met zijn variatie en eveneens een winner die 12-17 bood. Toch schreven we op onze balans servicemissers/aces ook zeven missers op. Maar veel kwaad kon dit niet want de receptie en de spelverdeling liep als een trein en de laatste speler van het jaar, Matthijs Verhanneman, nam de vier laatste punten voor zijn rekening : 17-22, 18-23, 18-24 en 18-25. Topscorer in deze set werd Andreas Fragkos met zeven punten en de captain zag dat het goed was en beperkte zich tot één puntje.

Caruur Gent ging er, zoals reeds hierboven geciteerd, in set 2 als een razende van door en dat was toch even schrikken. Dus stelde Hendrik Tuerlinckx even orde op zaken. Knack Volley ging erop en erover : dus van 6-4 naar 9-13. Het serveervizier was inmiddels beter afgesteld en we moesten slechts vier streepjes trekken bij de missers. Het gevaar Jente De Vries werd met vakkundig defensief werk meestal geneutraliseerd zodat de Nederlander in deze set slechts drie van zijn negen aanvallen succesrijk zag beloond. Hendrik Tuerlinckx kon dan weer andere cijfers voorleggen : aanvallend drie op vier, plus twee bloks en een ace maakten hem deze keer topscorer. Op het einde van de set nog even wat ongenoegen bij Knack Volley over een beslissing van scheidsrechter Maarten Ghysel of was het eerder Tom Knaepkens ? Het had echter geen belang want de set eindigde op 20-25 met een outbal van Jente De Vries.

Set 3 dan. De 349 aanwezigen zagen dat er geen wijzigingen aangebracht werden in de ploegopstellingen en eveneens dat Caruur Gent toch iets langer stand hield tegenover het bezoekende geweld : 8-8. Maar een nieuwe tweepuntenkloof (8-10) kon deze keer niet meer gedicht worden. We doen ook een poging om het meest markante punt van dit duel te beschrijven : met een fenomale duik ter hoogte van het net kon Stijn D’Hulst enkel beletten dat de bal de grond raakte, de bal kwam in de nabijheid van de boomlange George Huhmann die even door de knieën moest om de bal onderhands over het net te krijgen. Dit lukte en bij Caruur stonden ze dermate perplex dat de zachte bal niet meer aangeraakt werd met een 11-14 tot gevolg. Caruur was duidelijk van slag en Knack Volley liep fluitend uit tot 11-17. Het laatste punt was voor Andreas Fragkos : 17-25.

We sluiten ons graag aan bij de lovende woorden van onze voorzitter Francis De Nolf betreffende de organisatie door Caruur Gent, een welgemeende dank om dit exemplarisch coronaproof te houden. Volgende week zaterdag is het onze beurt om dit goede voorbeeld te volgen en wacht de ploeg van de nationale U20 coach Kris Eyckmans. Zijn team met youngsters moest slechts in extremis de duimen leggen in de vijfde set (13-15) tegen grootmacht Rusland, spijtig maar een dikke proficiat. Supporter, je weet niet wat de toekomst brengt, dus mis geen enkele wedstrijd en wees erbij voor duel twee tegen Haasrode Leuven.

 

KVR_WEDSTRIJDAFFICHE_01




onze nieuwsbrief

Het is niet onze ambitie om je mailbox te overladen met nutteloze mails maar om je op de hoogte te houden van de belangrijkste gebeurtenissen in onze club.
Wil jij als eerste de nieuwtjes weten? Schrijf je hier in voor onze nieuwsbrief.